American football wordt van oudsher (in Amerika) in het najaar en de vroege winter gespeeld op zowel professioneel, universiteits- en middelbareschool niveau. Het spel beperkte zich tot voor kort tot het Noordamerikaanse continent en Amerikaanse emigranten. Hoewel het spel uit rugby union football is ontstaan, zijn er vier fundamentele verschillen. Bij American football mag de bal voorwaarts worden gegooid en mogen de spelers die niet in het bezit van de bal zijn worden geblokt. Er mag ongelimiteerd worden gewisseld zolang er maar 11 spelers in het veld staan en het dragen van beschermende kleding is toegestaan. Voor miljoenen mensen die American football volgen in de stadions door heel Amerika en via de televisie over de hele wereld, is de sport een spectaculaire vorm van strategisch samenspel.

De Romeinen, Grieken en Chinezen hadden spelen, waarbij een rond object geschopt of gedragen werd. Het tegenwoordige American football begon als 'association football' in Engeland en werd door de kolonisten naar Amerika gebracht. Het werd gespeeld in dorpsparken en op schoolpleinen. Het spel was toen al vrij ruw. In 1823 ving William Webb Ellis in een gymles op "RugbySchool" een uit de hand geschopte bal, klemde die onder zijn arm en liep het hele veld over om vervolgens de bal over de doellijn op de grond te drukken. Dit was de eerste touchdown en tevens het begin van "rugby union football".

Rugby ontwikkelde zich maar langzaam in Engeland en was nog niet in Amerika geïntroduceerd, toen de eerste football-wedstrijd tussen twee universiteiten werd gespeeld. Op 6 november 1869 speelden Rutgers en Princeton tegen elkaar. De wedstrijd werd gewonnen door Rutgers. Een week later werd er weer gespeeld en toen was Princeton de sterkste.

De beslissende wedstrijd mocht echter niet worden gespeeld, omdat de docenten van beide universiteiten het spel te ruw en te gevaarlijk vonden. Colombia, Yale en Harverd sloten zich aan bij Rutgers en Princeton en vormen samen de "Ivy League" een bond van de oudste universiteiten in Amerika.

Tussen 1880 en 1890 werd op een aantal punten afgestapt van de rugby regels. Zo werd de "scrum" vervangen door de line of scrimmage (confrontatielijn) van waaraf de bal in het spel moest worden gebracht en in1882 werd door de "vader" van het American football, Walter Camp, de regel geïntroduceerd, dat een team in 3 pogingen 5 yards (1 yard = 91,44 cm) moest veroveren. Zo niet dan ging de bal naar de tegenstander.

De teams werden verdeeld in zeven "forwards" en vier "backs". Het spel begon met het, tussen de benen door, afgeven van debal door de"center forward"aan de quarterback (spelverdeler). Deze mocht niet lopen met de bal, maar moest deze afgeven aan één van de drie andere backs. Tackelen onder de taille mocht niet, maar toch raakten er spelers ernstig geblesseerd en vielen er zelfs doden. In 1905 dreigde presidentRoosevelt het spel te verbieden, wanneer er niets gedaan werd aan de ruwheid.

In 1906 werd door de National Colligate Athletic Associaton (NCAA) samen met Walter Camp, een pakket regels opgesteld, waarvan de belangrijkste waren:
- Het voorwaarts werpen (pass) werd toegestaan
- Er werd een neutrale zone tussen de offense (aanval) en defence (verdediging) gecreëerd.
- Er moesten minimaal zes man op de line of scrimmage (confrontatieline) staan bij de offense.
- In plaats van 5 moesten er 10 yards worden veroverd.
- Het veld werd gemarkeerd als een schaakbord.
- In 1910 kwam er nog een aantal regels bij en werden bestaande regels aangepast.
- De vliegende tackle werd verboden.
- Er moest een man meer op de confrontatielijn, zeven dus.
- Het kruipende en vliegende blok werdenverboden.
- Voorwaarts werpen was alleen 15 yards achter de confrontatielijn toegestaan.
- De wedstrijd werd verdeeld in vier gelijkekwarten.
- Het veld werd verdeeld in stroken en niet langer in blokken.
- Het vrij wisselen van spelers werd toegestaan.

Later werd nog een aantal wijzigingen aangebracht en vanaf 1912 werd het spel gespeeld, zo als we het vandaag de dag kennen. Nog steeds echte worden regels aangepast om het evenwicht tussen aanval en verdediging te handhaven.